Munter-melankolsk kvardagsrealisme

Til dere som vurderer å stemme Frp

2009-08-18T17:02:00.002+01:00

Etter å ha fulgt med litt i debattene før årets valg, er det ett parti som jeg er meget bekymret for at skal komme til makten, FrP.

”FrP er for skattelette, så får det rød-grønne prioritere å gi penger til korrupte statsledere i Afrika.” sitat Siv Jensen.

For min del sier dette alt om hva partiet står for. De vil rett å slett at hver eneste nordmann skal få mer penger å bruke på seg selv. I tillegg til skattelettelser vil de gjennomføre en rekke andre tiltak og fjerne en rekke avgifter som gjør at de totalt sett vil bruke mange titals milliarder mer enn de andre partiene.

Det virker ikke som om Frp er klar over at å drive skole, sykehus, eldreomsorg og å bygge veier, krever penger. Det virker heller ikke som om de er klar over at å bruke oljemilliardene i oljefondet med en gang, vil medføre renteoppgang og mangel på penger i kassen når eldrebølgen slår inn.

Men det som bekymrer meg aller mest, er at Frp vil ta penger fra de fattigste i verden, og gi dem til nordmenn. Nordmenn er de i verden som fra før har mest å rutte med. Frp vil ta penger fra bistand, for å gi dem til nordmenn så vi kan få enda mer penger å bruke. En slik hinsides egoisme er etter mitt syn sykelig.

Frp tror at all bistand går direkte til ”korrupte statsledere i Afrika”. Jeg kan nokså mye om bistand, og har sett mange eksempler på at betydelige pengesummer fra bistandsprosjekter havner i lommene på korrupte statsledere. Men dette er langt fra hele bildet. Bistand virker faktisk! Det finnes en mengde eksempler på at bistandsprosjekter hjelper folk til et bedre liv. Mange frivillige organisasjoner som har nulltoleranse ovenfor korrupsjon og bestikkelser, gjør en kjempeinnsats mange steder i verden. Uten støtte fra den norske stat, vil ikke disse prosjektene kunne gjennomføres.

Dersom Frp får det som de vil, vil det medføre at mange barn og unge dør av sykdom og sult.

Et par linker om andre ytterlighet av politikken:

http://dagenmagazinet.no/Meninger/Leder/tabid/250/Default.aspx?ModuleId=60523&articleView=true

http://www.vg.no/nyheter/innenriks/valg-2009/artikkel.php?artid=556547

Kari svarte ja :D

2009-08-07T18:42:00.002+01:00

Kari og eg er forlova! Hurra! Bryllup neste sommar.

Som du kanskje ser, er bilete tatt på Hardangervidda. Eg og Kari, Jørn Åsulv og Jon Hilmar var på ein 4 dagers vandretur der. Fantastisk tur!

Det som er mer leit er at Kari har reist til Uganda, og skal vere der i to månader for å studere. Så kjem ho heldigvis heim nesten to veker, men så skal ho til Etiopia å gjere feltarbeid fram til jul. Eg saknar ho..

Det blir sannsynligvis dårlig med oppdateringar her framover, men følg med på teltet.blogspot.com utover hausten.

Æg he fått meg dama

2009-03-02T23:41:00.003Z

Dette blir litt gamle nyhende for mange, men av omsyn til dei som ikkje er på fjesboka eller har god jungeltelegrafforbindelse til Ås, så vil eg herved meddele at eg har funne meg ei fine jenta som heiter Kari Vrålstad:)

Ellers hadde eg besøk av søstera mi Laila, hennar mann Ronny og deira to ungar i helga. Det var gjilt! Tenk at dykke tok turen frå Landås til storbyen Oslo og heilt ut til Ås:)

Hægebostadquiz

2008-03-22T18:47:00.002Z

Det ligg ein harleg god quiz på verdsveven, Hægebostadquizen. Test kunnskapsnivået, og legg gjerne resultatet ditt som kommentar.

http://tjenester.aftenposten.no/quiz/quiz.htm?id=3274

Lukke til!

246 169 km

2008-03-19T15:27:00.002Z

Eu har satt foten ned, så idag var det siste reis for corollaen.

Tanzania

2008-02-20T22:31:00.024Z

4. januar satt meg og 10 andre umb-studentar på flyet til Dar-Es-Salaam. Der skulle me delta på kurset ”tropisk feltøkologi” saman med elleve tanzanianske studentar.

Den første veka med forelesning var ikkje så spennande. Me var i eit klasserom med ekstremt mye ekko og bråkande takvifter. Då høyrsla mi i tilleg var plaga av dottar i øyro nokså mange dagar etter flyturen, vart utbytte av desse forelesningane litt redusert.

Villdyrsafari og skogsreservatbesøk fylde dei neste vekene. Det var gjildt!

Bøffler.

Skogstur i Miombi woodlands

Blacksmith lapwing

Kilimanjaro

Insekter observert i taket på ein nedlagt kraftstasjon. Dødelig ifølge usikre kilder.

Amani Mountain Rainforest

Mangrove-skog

Serengeti var turens høgdepunkt. Enorm stor slette, og tusener av dyr og fuglar. Her er nokon av dei.

Sekretærfulg

Struts

Marabou-stork. (Melkesjokoladefugl)

Løve

Grey Crowned Crane

Sebraer og gnuer

Praktstær

Mens me var i Serengeti overnatta me i eit hostell som låg ca 100 meter frå ein slags landsby, der det var ein restaurant, og nokre butikkar. På bussen den kvelden fekk me følgjande beskjed: ”Bruk hodelykt når dykk gjeng fram og tilbake her, så ser dykk augo på eventuelle dyr. Det er ein del hyener her, men dei er ikkje farlige, med mindre dei er i flokk. Er augo store som plommer og 25 cm i frå kvarandre, er det løve. Viss dykke ser ei løve, ikkje sjå ho inn i auga, men gå rolig bort. Men dei farligaste dyra her er egentlig bøflane, for dei er nokså hissige og vanskelige å sjå, også om dagen.” Fint å bli advart.

Dei hygieniske forholda på restauranten i Serengeti var nok så som så. Tre av oss vart sjuke, for min del var det andre gong på turen at det var oppkast og diare. Sidan eg fortsatte å kaste opp vann, vart eg etterkvart litt dehydrert. Då eg dessutan fekk kramper i magen vart eg plassert på eit adventistsjukehus den natta. Eg kom på dobbeltrom, og i den andre senga låg ein innfødt. Han spurte meg kva eg feila. Eg sa eg hadde vondt i magen, og spurde kva han feila. Han hadde tyfoidfeber og malaria. Akkurat då følte eg meg litt som ein pinglete mzungu (kviting).

I Serengeti møtte me ein dag ein buss som køyrte fryktelig fort vegstandarden tatt i betraktning. På veg tilbake same dag såg me den same bussen liggande i grøfta. Alle vindusrutene var knust. Hjulet hadde truffe ein stein, og sjåføren hadde mista kontrollen. Ein person hadde mista livet i ulukka. Dei andre passasjerane blei frakta til ”landsbyen” der med haldt til. Dei la seg til å sova på plassen utanfor restauranten, hostellet der me sov var antageligvis for dyrt for dei.

Den siste veka tilbrakte me på Zanzibar. Etter eit heller stressande program, var det herleg å ikkje gjere noko anna enn å bade, lese, drikke passion-juice, spele volleyball og bli solbrent.

Grillmarked

Stonetown

Helt ok strand

Foringsplass

Namn

2007-10-27T15:13:00.001+01:00

Utfordret av Eirik

YOUR ROCK STAR NAME: (first pet & current car)
Joffe Corolla

YOUR GANGSTA NAME: (fav ice cream flavor, favorite cookie):
Pistasje Tapani

YOUR "FLY Guy/Girl" NAME: (first initial of first name, first three letters of your last name):
Jfid

YOUR DETECTIVE NAME: (favorite color, favorite animal):
Green Moose

YOUR SOAP OPERA NAME: (middle name, city where you were born)
Sigurd Farsund (Måtte låne pappa sitt mellomnavn..)

YOUR STAR WARS NAME: (the first 3 letters of your last name, first 2 letters of your first)
Fidjø

SUPERHERO NAME: (2nd favorite color, favorite drink put "The" first):
The Blue Cappucino

STRIPPER NAME: (the name of your favorite perfume/cologne, favorite candy)
Axe Kirsebærdrops

WITNESS PROTECTION NAME: (mother's & father's middle names )
Sigurd Marie

NINJA NAME: (generated on http://www.houseofninja.com/wuname.php
Desperate Mercenary

Utfordrer Eldar

Helg

2007-10-21T23:50:00.000+01:00

Eg har nå sett meg føre å fortelje litt frå denne helga som nå er over. På lørdag vaska eg bilen min, med det målet for auga å gje bilen eit skinnande ytre ved hjelp av voks. Sjølv om den utsjånadsmessige forbedringa var ovvettes stor, vart resultatet berre delvis godkjend. Åsaken til dette ligg fleire månader tilbake i tid. Det hende i dei dagar då eg studerte i Trondheim, Corollaen stod parkert i Blåklokkeveien to, og det var vår. Ein hekk av tre, hvis artsnavn meg er ukjend, gjorde den ugjerninga å drysse ein generasjon med frø ned på desse metallplatene som utgjer bilkarosseriet. I den travle studentkvardagen bekymra eg meg ikkje over dette, ja, eg tok knapt nok merknad av dette biologiske materialet, som, utan mitt samtykke, beslutta å etse seg fast i lakken. Etter iherdig vasking med alskens kjemikaliar vart betre, men dersom ein iakttek bilen med argusauge vil ein ennå kunne skimte grønfarge ymse stader på bilen. Men, for ein bil hvis levetid er bestemt av korrosjonshastighet og velvilje under EU-kontrollar, speler det ikkje noka stor rolle uansett.

På lørdag kveld reiste eg inn til Misjonssalen i Oslo. Det var faktisk Vegard, vår kjære teolog som er uenig med nlm i det aller meste, som foreslo å vitje denne storstova i hovudstaden. Det var denne kvelden Terje Forsberg som skulle fortelle si historie. Det var meget sterkt. Boka hans, "Aldri for sent å bli et lykkelig barn", har eg ikkje lest, men eg trur likevel eg vil driste meg til å anbefale den. Etterpå reiste eg, Vegard, Åge, Håvard og Arnfinn til Fjellhaug. Det vart stor mimrefaktor frå året med kristendom grunnfag då me såg kjente kjøkken, bordtennisbord og ikkje minst taket på studentheimen, med tidenes utsikt over byen.

Ås og omegn

2007-10-02T21:50:00.000+01:00

Beklager manglande blogging dei siste månadene. Nå vonar eg å gjera det godt igjen med ein solid bloggpost. Det som har skjedd sidan sist, er at eg etter lang tid i tenkjeboksen beslutta å slutte på NTNU og byrje på UMB. Den tidligere landbrukshøgskulen liknar på ein gigantisk park, med flotte mursteinsbygningar i hjartet av universitetet, og moderne, meir eller mindre estetiske bygg rundt. Utkanten av campus er prega av ymse fjøsliknande bygningar, som konvergerer mot gardane som ligg spredd i området rundt. Såleis er det faktisk litt vanskeleg å seie eksakt kor grensa for universitetet går.

Utanom å studere, har eg blant anna besøkt ei østfoldbygd med namn Trøgstad. Målet for reisa var å berge livet til Halvard sin badestamp, som var trua av biologisk nedbrytning. Ei møysommelig tilbøyd trelist, to drillar med sandpapir og litt beis gjorde susen. Planen vidare er å utvikle konseptet litt, med å utstyre stampen med automatisk vedinnmatingsmaskin og ein sildrebekk langs mursteinspipa, begge drivne av ei 12V vasspumpe frå Biltema. Halvard hadde og eit orgel liggande i stabburet. Dette vart varsamt frakta til Oslo, der det saman med ein kontrabass og gitar skapte flott musikk.

På ganga i studentleiligheten her bur det folk frå fleire nasjonar. Blant anna har eg vorte godt kjend med ein tsjekker ved namn Ivan Cernek. Saman med han og to andre utvekslingsstudentar dro eg på tur forrige helg. Målet var Jotunheimen, nærare bestemt Galdhøpiggen. Sidan vinterdekka til min framhjulstrekte Toyota ligg heime i Hægebostad, måtte me førebu oss på at bilen ikkje ville vere i stand til å køyre heilt til Juvasshytta, der turen til Galdhøpiggen starta. Dermed måtte me stå opp kl 05.45 lørdag morgon, får så å gå 6 km til Juvasshytta før klokka vart 10. Å gå seks kilometer er ingenting for oss ”mountain people”, men det var ein del effektive minus, 20 % stigning, og ein motvind sterk nok til å blåse av Jan sitt patriotiske Slovakiaskjerf. Derfor var turen ei strabasiøs ferd, og det var så utruleg herleg å skimte Juvasshytta gjennom snøføyka. Derifrå skulle me saman med om lag 20 andre, som hadde vore smarte nok til å køyre opp på bar veg kvelden før, legge i veg til Galdhøpiggen. Som sagt var det litt vind den dagen, og eg misunna ikkje Ivan som for anledningen var iført ”ice-jeans” (jeans med ein isolerande lag med is utanpå) og ”navlecki” (tsjekkisk for gamasjar). Midt på isbreen, om lag halvegs til toppen, bestemte guidane seg for å snu, fordi vinden var for sterk til at det var forsvarleg å fortsetje. Litt surt var det, men det var uansett ein fantastisk tur og god stemning, så det gjorde egentlig ikkje så mykje. På veg ned igjen var Jan framleis litt molefonken for å ha mista Slovakiapropagandaskjerfet sitt. Til vår store forbauselse, mot alle odds og stokastiske sannsynligheiter, fann me skjerfet på veg ned igjen, fastfrose i snøen. Lukka i ansiktet til Jan var ubeskrivelig.

Og til helga skal eg heim til Hægebostad :)

Nederlag av typen bittert

2007-05-16T21:51:00.000+01:00

I dag er det 16. mai, fotballens nasjonaldag. IK Start skulle møte rbk på Lerkendal, og eg skulle sjølvsagt vere der å forhåpentligvis sjå gutane slå trøndarane ned i mokkasinane. Men før eg seier meir om den kampen, skal me ta eit tilbakeblikk på mitt forhold til rbk:

Så lenge eg kan minnast, med unntak av 05-sesongen, har rbk vunne serien. Dei har gjort tippeligaen kjedelig, rett å slett tatt bort spenninga. Eg lærte tidlig å hate rbk (jfr. kampropet "Lære å krabbe, lære å gå, lære å hate RBK!"), og grunnsannheter som at dommeren konsekvent dømmer for antatt gode lag (les : rbk) har eg alltid holdt for sann. rbk har kjøpt opp mange av profilane i norsk fotball, og solgt mange av dei vidare til utlandet med stor forteneste. rbk har for vane å ha flaks, og scorer gjerne mål på slutten av viktige kamper, fordi dommeren har lagt til for mykje overtid. Sånn er det. Og derfor hatar eg rbk.

Då eg høyrte at Start skulle komme til Lerkendal, vart eg glad. Endelig skulle eg få gje mi støtte til laget i mitt hjerte. At rbk tapte forrige serierunde mot Godset, gav håp om seier. Som nyinnmeldt medlem i fanklubben Heia Bortelaget, var eg klar med rosa t-skjorte, men den måtte diverre komme under ein genser grunna klimatiske forhold her nord. Eg hadde på førehand sagt til meg sjølv at hvis Start slår rbk, blir dette den nest største dagen i mitt liv, slått av dåpsdagen min, og muligens seinere slått av evt. bryllup eller misjonærinnvielse.

Slik gjekk det imidlertid ikkje. Det var trist å sjå kampen idag. Start spelte ikkje så bra, men 4-1 skjuler store mørketal. For det første skapte rbk nesten ingenting. av fire mål, kom to av dei på dødball, og to pga latterlige tabber i forsvaret til Start. Meget beklagelig. Start skapte ikkje veldig mange sjanser, men dei hadde nokre, og scorte bla. eit mål som blei annulert. Sikkert feilaktig, men det var på andre sida av banen, så det var vanskelig å sjå.

Mitt inntrykk av rbk blei ikkje nevneverdig betre av å sjå rbk live. Dei var flinke til å hindre Start i å spille fin fotball. Alle potensielle overganger blei konsekvent hindra med ulovlege middel, holding, taklinger osv!! Fillen, dei skulle hatt minst 5 gule kort av den grunn, men dei fekk berre eit.

Alt i alt var det ein trist dag på Lerkendal. Det var ikkje akkurat varmt å stå ute. 3-0 etter første omgang gav lite håp, og då DDE troppa opp og spelte "Nå går det så det suser!", var eg nesten på gråten. Heldigvis var det råd å trøysta seg med ein kopp kaffi.

Men for all del, Start gjorde ein kjempeinnsats i andre omgang. Men det er fint om dei vaknar litt før dei ligg under med fire mål i tida som kjem. Dykke kan hvis dykke vil.

Draum: Aqua-PC

2007-04-24T01:47:00.000+01:00

I mangel på draumer som kjem når ein søv, tok denne skissa form i MsPaint i natt. Den kan framleis berre katergoriserast som draum, då det er langt frå sikkert at prosjektet nokon gong vert gjennomført. Ideen tok egentlig form medan eg gjekk på Fjellhaug, men har vorte liggande urealisert i bakhovudet lenge nå. Takka vera Vegars kampfisk, Bjart Gudleif, har imidlertid akvarie-interessa vakna igjen. Skissa skulle vera sjølvforklarande.

Fiskens art er foreløpig ukjent, datamaskinens spesifikasjoner likeså. Det er likevel nokre punkt som er vesentlige:

Den gamle påknappen på fjernsynet og knappane med tal skal om mulig fungera som hengholdsvis påknapp på pcen og numerisk tastatur.

Høgtalarane i fjernsynet skal sjølvsagt koplast opp mot datamaskinen. Då dei opprinnelige elementa forlengst har blitt tatt i bruk i andre høgtalarkassar, må det diverre skaffast nye.

Det er ikkje tilfeldig at ein har valgt å setje ein personleg datamaskin og akvarium saman til ein einhet. Datamaksinen skal vere vassavkjølt med vatn frå akvariet, som på si side nyttar straumen til kombinert rensing og omrøring. Tilsaman utgjer desse komponentane då ein industriell synergieffekt, eit høgt akta prinsipp i fagmiljøet på NTNU.

Takk til http://lars.gfxdesigners.com/ og http://www.dyberemening.dk/ditte/ for lån av bilete!

Og for å kome eventuelle spydigleikar i forkjøpet: Nei, eg har ikkje valgt utdanning med tanke på dette akvariet.

Hurt

2007-04-04T19:11:00.001+01:00

Vannpipe og betong

2007-03-03T01:10:00.000Z

Nå er det midtsemesterveker i Trondheim, ein slags vinterferieliknande sak. Dog heilt ferie er det ikkje, på onsdag hadde me betonglab. Småfascinerande greier, støypte ut ein liten klosse på 10x10x10 cm, som me testa styrken til i ein gigantisk maskin. Smarte sjeler vil sikkert reagere litt nå, og nei, me testa ikkje den klossen me sjølv støypte, men den som forrige gruppe laga for ei veke sidan. Den sterkaste betongen den pensjonerte trønderen på laben nokon gong hadde kokt saman, med vannreduserande stoff og jernmalm som tilslag, hadde tålt 300 tonn trykk for brudd! Ja, me snakker framleis om ein 10x10x10 cm stor kloss. Men nok om det.

Håvard har som kjent vore i Syden, å då klarte han heldigvis å kjøpa med seg ei vannpipa. Takk og pris for det. Nå er det altså vannpipe og djamming i ståvå her. Vegar har lært seg å spele gitar, Jon Arne har tatt med seg munnspillet, og dessuten har vi noen flere munnspill, piano, panfløyte ++ her, så det er god stemning, tross et ørlite musikalsk forbedringspotensiale.

Trykk på bildet for kineomatografisk opplevelse..

Ei julesoge

2006-12-30T20:51:00.000Z

Det var overmåte fint å kome heim til juleferie. Etter veker med eksamensstress og julegåvehandling, er det lite meir ein kan ønskja seg enn å synka ned i ein mjuke sofa, og sjå nevøer og nieser utforske huset. Eg trur me undervurderer evnene til små born. Tenk kor slitsamt det skulle vore dersom me måtte krype opp i sofaer som var 1,5 meter høge, eller drukke melk av glas store som blomsterpotter. Når det gjeld språket, lærer småborna fort nye ord, ofte ved å bruke nye ord som ein høyrer frå erfarne snakkarar, utan heilt å vite kva det skal bety. Ikkje ulikt oppgåveskrivande studentar.

Trass i at ein ikkje skal gjere noko bestemt i julens høytidsdager, er det med ei viss kjensle av misnøgde at ein begynner å vakne til liv og etter kvart stå opp ut på ettermiddagen. Nieser og nevøer har i mellomtida funne det for godt å ta seg ein middagskvil, og det er stille og fredelig i huset når ein loffer inn i stova, mens ein førebur seg psykisk til kommentarar av typen: ”Neimen, er du oppe alt nå?”, ofte fremført med et umiskjennelig flir. Eit par røynsler i ferien har dog gjeve meg litt betre sjølvbilde på akkurat dette området. Synet av dorske fluger som sit i dør- og vindaugskarmar, og knapt er interesserte i at de er i ferd med å bli kasta ut der kvikksølvet kryp under vatnet sitt frysepunkt, eller tilintetgjort av en drapsmaskin av en skosåle, og det interessante faktum at ei bjørnemor føder omtrent halveis i vintersøvnen, men likevel fortsetter luren til utpå våren før ho helser på sine nye etterkommarar, har fått meg til å innsjå at eg relativt til desse er som ein morgonfugl å rekne.

Jula som høgtid er ei fin tid. Lesing av Skarsaune si bok om Inkarnasjonen har faktisk vore nokså oppbyggjeleg, trass i at ho var noe innfløkt til tider. Kor stort det er at Gud blei menneske! Eg vil forøvrig oppmode folk til å lese sangen i margen til høgre. Eventuelle fjellhaugstudentar som ikkje har høyrt Kjebekk synge denne, bør og om mogleg snarleg søkje å få den framført av han. Det er ei mektig oppleving ein seint gløymer.

Her i Bjærum skulekrins er det ein lang tradisjon for å skyte jula inn på julaften, ei stund etter at pinnekjøtet har funne seg godt til rette i magen. I år var me på denne sida av myra først ute med å smelle nokre hagleskot og eit par nødrakettar, som etter kort tid vart respondert med nyårsrakettar og sporlys over stjernehimmelen frå andre kantar. Med øyresus og lukta av kruttrøyk i nasen kunne ein så gå inn igjen i stova, og fortsette å pakke opp gåver. Slikt blir ein aldri lei av.

Det blei ikkje kvit jul i Krossen i år.

Stemning

2006-12-13T16:15:00.000Z

I dag hadde eg kjemieksamen. Det var ein utfordring. Det vart spurd om ein heil del fenomen som ein skulle forklare. Ifølge Einstein er fantasi betre enn kunnskap, og eg gjorde mitt beste for å prøve å hoste opp ei nogenlunde god forklaring på kvifor luftingcellekorrosjon berre er problematisk for jern, og ikkje kopar og aluminium. Kunsten er å vere så spesifikk at det ser ut som ein kan stoffet, og likevel formulere seg så generelt at ein ikkje seier noko gale. Og dersom det er ei kjerne av sanning i det heile, vert det rekna som bonus.

Eksamenstida er ei merkeleg tid. Optimalt sett skulle ein lest heile tida, men av ymse biologiske årsakar går ikkje det, for etterkvart må ein ete, sove, og etter ei stund vert hovudet trøytt. Håvard, som har to tunge mattefag i haust, illusterer dette på ein glimrande måte. Han er i ferd med å uttala bokstaven a. Det er uvisst om det er karakterambisjonen, a-en i mAtte, eller eit generelt uttrykk for trøyttsemd.

Ellers hadde eg eit gjensyn med Lucky Luke i dag. Då dansk sprog var tilgjengelig var dette å foretrekka, då det er eit umåtelege morosamt språk (blei tatt for å vera dansk i Molde for ca. 12 år sidan, skjønner ennå ikkje det). Lukern var fremdeles raskere enn sin egen skygge, Jolly var fremdeles spydig ovenfor produsenten, og humoren var den samme gamle som før:) Uansett godt med litt avveksling før mer eksamenslesing.

Spel, Johnny, spel!

2006-12-04T14:49:00.000Z

Endeleg er det lyd i huset. For på lørdag fiksa eg cd-spelaren. Strengt tatt fungerer ikkje cd-spelaren nå heller. For å gjere ei kort historie lang, må me tilbake til i vår. Då vart minianlegget saman med resten av flyttelasset frakta i Hans Edvard sin Skoda frå Ila til Nardo. Då presterte nokre av cdane i spelaren å kjila seg fast, og resultatet vart stillhet, noko som ikkje var intensjonen min bak å slå på spelaren min i haust. Så då måtte ein skru frå kvarandre det japanske fabrikatet. Lett nok det, det som var litt dumt var at eg reiv ut eit par kablar eg ikkje fann ut kor skulle i igjen. I eit tappert forsøk på å finne det ut, skrudde eg laus eit kretskort, lukkeleg inkjeanande om at det var ein motor festa til dette. Resultatet vart sjølvsagt at strikken løsna og forsvann inn i maksineriet. Dette skjedde altså ved skulestart i haust, og då gadd eg ikkje meir, å la spelaren på hylla.

Men nå er det altså eksamenstid, altså gjer ein alt for å finne gode høve til å sleppe å lese pensum, noko dette blogginnlegget diverre også er eit resultat av. Så på lørdag vart geologien nedprioritert, og cd-vekslaren på ny sett under lampa. Med litt aktiv bruk av hushaldshyssing og assistanse frå Håvard, fekk eg underleg nok strikken på plass. Optimismen fekk på ny gode kår, men cd-spelaren fungerer stadig ikkje. Men hovudhensikten var egentlig bare å få liv i line-in-inngangen, som også vart sett ut av drift av den hasardiøse og tankelause reperasjonen i haust. Og den virker nå, og det er det viktigaste. Displayet har imidlertid tatt kvelden, så winamp lyt stå for dei grafiske gjøgleriene så lenge. Uansett, eg er nøgd!

Prekast

China er tøft

2006-11-17T01:40:00.000Z

Klokka er 02:34, Jørgen er trøtt, Jørgen skal ha kjemiprøve i morgon klokka 09.15, Jørgen får ikkje sove, Jørgen har avtalt å drikke kaffi på Gløs i morgon klokka 08.00, Jørgen lurer på om eit vekkjarur pluss x antall kalendernotat på mobiltelefonen er i stand til å vekkje han i morgon. Time will show (sitat Blodstrupmoen). Då svevnen ser ut til å utebli, kan eg jo fortelje litt frå den seinare tid.

Lørdag for snart to veker sidan var Op og Fræm med på den årlege "Lys i mørket"-konserten i Olavshallen. Fantastisk stor oppleving å vere forsangere på dei gode gamle bedehussangane i ny musikalsk drakt. Åsmund Flaten (tidl. pianør hos Are og Odin) skapte god stemning med flygelet, og friska opp sangane kraftig. Men litt bedehus-klang hang heldigvis igjen, med god hjelp fra det obligatoriske forspillet på "Han er min sang og min glede". Som kjent står Bymisjonen som arrangør av konserten, og personlig tykkjer eg det er bare sånn måtelig å stille opp for ein organisasjon som er så liberal og som prøver å gjere kristendommen til ei ver-snill-og-grei-så-blir-alt-bra, og hvis moral synest meir fundamentert på kardemommeloven enn Bibelen. Kirkens bymisjon gjer eit likevel eit fantastisk arbeid som betyr mykje for vanskeligstilte, så eg trur pengane som kjem inn går til eit bra formål. I fjor var det dog vondt å høyre korleis ein representant frå bymisjonen frå scena meir enn antyda at Jesu evangelium (= gode budskap) i bunn og grunn ikkj er meir enn at menneska skal vere gode mot kvarandre. Rune Larsen, som var årets konferansier, klarte derimot å gje kvelden ein tydelig kristen profil, i tråd med sangane som vert sunge, og avslutta med å minne oss om kor eit fantastisk håp vi har om eit liv i Himmelen etter døden. Takk skal du ha Rune! (er på fornavn med han nå..)

Den observante lesar vil no reagere ein smule på overskrifta. Kva i all verden har China med Bymisjonen å gjere? Svaret er: Ingenting. Men China er i besittelse av ein anseelig mengde sykler, som er eit undervurdert framkomstmiddel her i landet. Det forbauser meg at det kvar morgon er ei lang rekke med biler som står i kø på veien, når ein med sykkel kjem mykje raskare fram. For å prøve å bevise dette, utfordra eg i dag Vegar om kven som kom seg fyrst til Betania, han i BMW, eg på ein Diamant sykkel, egentlig Vegar sin det og. Hadde egenlig ikkje særlig tru på at det var håp, særlig då for Vegar kom fyrst ut av porten pga. ein treg sykkellås. Då han kom til hovedvegen kosta han av gårde, og då såg eg ikkje meir til han. For å spare tid hadde eg hanskane i jakkelomma til eg kom på sykkelstien. Sykkelstyre vart råka av ein voldsom resonnans då eg tok hanskane på meg. Eg trur vinkelutslaget på sykkelstyrer var minst 20 grader, frekvens 3 Hz, så det rista kraftig, men det gjekk godt. Etter å svinga unna ein legevaktoppsøkande person som brått kom ut av ein bil, sykla gjennom perleporten (konstruksjonsteknisk sitt bygg som går over veien), vart et liggande bak ein snigle av ein bil ned bakken frå Gløs. Etter litt aggresiv sykling mot kjøreretning i einveiskjørte gater, såg eg plutselig Vegar sin bil dundre forbi eit kvartal framom, og mens han parkerte på baksida av Betania, kunne eg sette sykkelen rolig frå meg ved inngangen, sette opp eit irriterande smil, og vente på at billisten skulle sjå seg slått. Konklusjon: China er landet. Trur nesten eg må studere der eit halvår.

Ps: Har overtatt pappa sitt digitale kamera, så nå har eg ikkje lenger noko god unnskyldning for at bloggen her er eit visuelt sett tamt syn, skal prøva å sprita opp litt med litt grafikk snarlig.

Luft i rørsle

2006-11-07T21:47:00.000Z

Heftig vind på farten i Trondheim i dag. Det var så ein frykta at huset skulle gå av hengslene. Ånei, det er sant, eg er jo i ein by nå, og då vert visstnok tale om veret sett på som tørrprat. Dermed over til noko heilt anna: Det går rykter om at det skal ligge ein liten fotballbane neri hogget, trur dei kallar han Lerkendal. Det som er så tøft er at 30. november kjem det eit lag med navn Tufte IL til denne fotballbanen for å spele mot nokre lokale heltar frå byen her, som kallar seg rbk. Og Lars Olav Karlsen, nlm-gutt og nå fotballproff, har gitt ungdomsforeninga noen billetter til kampen. Trudde ikkje det var jul før i desember. Lite tvil om at det då, i likhet med alle kampar på Lerkendal, skal heiast på bortelaget.

På grunn av ei solid gangsperr i føtene utgjekk krik-fotballen i dag, men eg kunne jo ikkje seia nei til å slå Tolo i bowling etterpå, så det blei ein liten tur til staden. Eg måtte gje tapt for Jonan første runde, men vant rutinemessig/pga nybegynnerflaks (stryk det som ikkje passar) andre gong.

Sånn, nå skal baguettane i omnen. Må ha kveldsmat før geoteknikkøving. Natta

Hoist!

2006-09-27T18:05:00.001+01:00

Takk for sist, begynne å bli lengde si eg he blogga. Har skjedd litt sidan sist, men eg tenkte ikkje å fortella alt sånn frå ende til annen. For sannheten er vel den at i den seinare tid he eg hatt det travelt nok, og nå ser eg fram til ei helg i Kroningsbyen.
Dei tre siste helgene har eg nemlig vore utanbys, først på KRIK-tur te Solhaug, så med BUF til Søvasskjølen, og så med 44 konfirmanter til Vassfjellkapellet. Alt sammen
kjærkommen avveksling frå ein kvardag der ein har alt for mykje å gjere, og alt for dårlig prioriteringsevne. Nok om det.

På hybelen er det stort sett velstand. Håvard og Vegar er generelt sett hyggelige mennesker å bo med, men eg blei naturlig nok litt uglesett etter å ha loppa dei for penger sist pokerkveld. Då var forresten Eirik Nesvåg på besøk, etter å ha dimma. Ikkje meir HV, nå skal han heim te
mors kjøttkaker. Hyggelig at du stakk innom Eirik!

Jørgen

Ymse

2006-06-24T14:42:00.000+01:00

Etter 15 timer busstur- og togtur med stor og liten ryggsekk, stor bag og smørekoffert kom eg heim til Hægebostad igjen mandag 12. juni. Og etter eit par dager restitusjon, trening i å snakke brei hægebostaddialekt, eting av mat på dekka bord, og ein joggetur på ein heilt vanleg skogsvei som av festlig nok blir beskrevet som enestående vakker villmark av ein lokal feriebrosjyre, var eg klar til å tiltre i stillingen som sagfører ved Hamran Sagbruk og Høvleri.

Det beste med bygda er at her har ein tid og rom til å filosofere over kvardagen. Som arbeid, for eksempel, kvifor arbeider mennesket? For dei som ikkje har lese anekdote til senking av arbeidsmoralen, vil eg anbefale det på det sterkaste. Kvifor samle seg skatter på jord, når likskjorta likevel er utan lommer? For eigen del vart det endå meir innlysande kor patetisk det er å tilbringe timer med å samle skatter i ei digital fantasiverd, populært kalla Cyriodill. På den andre sida har historiar om gamle dagers dyrking av mark utan gravemaskinar og skogsarbeid med sag og øks, gjett meg ei kjensle av at det er mennesket si oppgåve å nytte naturen til å skaffe seg mat og tak over hovudet. Og til alle som vil legge ned bygde-Noreg, gje den hardt arbeidende bonde luselønn og kvele det lokale demokrati ved kommunesamanslåing: Skjerp dykke! Det ville vera tidenes tap av ekte norsk kultur dersom fleire gardsbruk må sjå seg nøyde til å leggje ned, og mange års arbeid med å skaffe matnyttige åkrar vil bli til fånyttes dersom jorda ikkje vert brukt og bare skal gro igjen. Dessutan viser nyare forskning at det er psykologisk sunt for menneske å bu på gard og ha ansvar for dyr.

Men tilbake med det med arbeid. For det er slåande kor mange timar det norske folk bruker til å slå plenar og jobbe overtid for å få råd til ein finare bil og hytte på fjellet. Til alle andre kristne der ute: Eg trur det er viktig å bevare litt fokus på Jesus og perspektiv på livet. Vi er kalt til å forkynne evangeliet, og ikkje til å bekymre oss for alle dagligdagse ting. Apropo evighetsperspektiv, eg må berre sitere Nils Kåre Bøe:”Der er ikke så farlig om NLM går litt i underskudd. Det er viktig å ha litt gjeld når Jesus kommer igjen.” Folkens, ikkje misforstå, det er viktig med givertjeneste. Men viktigere er misjonsoppdraget.

Dette vart ein heil del tekst, og ennå har eg ikkje nevnt gleda ved å sjå kor grøn verda er utanfor dei urbane strøk, symptoma på abstinenser ved å ikkje ha hyblementsbekymringar og oppgåver i matematisk fundamenterte fag, Tinget (Sørlandets eldste marked), ei St.Hans feiring brått avslutta pga. 10 opphøgd i 17 antall mygg angripande i IK Start sin hjørnespark-formasjon, den gongen i 1992 ein stokk på sagbruket gjorde eit sprang på omlag 15 meter og braste gjennom ein vegg etter å ha kilt seg fast i eit sagblad med taggehastighet på 244 km/h, turen til Kvinesdal der eg fekk sjå ingeniørkunst på den nye E 39 og staden der onkel sine sauer blei skotne av ein galning, og mykje meir. Skulle det skrivast ned, kvar ting for seg, då meiner eg at heile verda ikkje kunne røma alle dei bøkene som då laut skrivast. Dog den egentlige årsaken til at det ikkje er skrive her, er solidaritet til alle andre der ute som og surfer på den digitale veven med 56 kb modem.

Hovednormalenhetsvektor? Who cares....

2006-05-24T23:49:00.000+01:00

Som dei trufaste bloggvitjarane har erfart, har det vorte lite blogging med meg i den seinare tid. Dette har ikkje uventa samanheng med ymse tilstelningar i Nidarøhallen, eller la meg berre seia det rett ut: Eksamen, frykta av elever og studentar. Dagens eksamen var den fyrste i rekka, og gjekk nokså greitt. Vel, bortsett frå at underteikna ikkje tidlegare hadde høyrt om prinsipalvektor, også kallt hovednormalenhetsvektor. Who cares, eg skal nok klara meg gjennom livet utan å vite kva det er, men trass aktiv, tildels panisk, leiting i Rottmann (formelsamling, angivelig utgitt av en systematisk tysker red.anm.) klarte eg ikkje ei gong å tallfeste det. Sküffende..

Men det var utvilsomt godt å kome igang med eksamenar igjen. For når ein har undervisningsfri og snart skal ha eksamen, får ein dårlag samvit av alt anna enn å lese til eksamen. Gjeremål som resten av året går for å vere nedprioritert og kjedelig, til dømes oppvask, vert plutseleg ei kjærkommen avveksling. By the way, det er utrulig morosamt å studere verknadane av alt for mykje lesing og rekning i tilknytning til matematisk fundamenterte fag, fysikk, mekanikk og sjølvsagt matte. Her på hybelen kjem menneske ut av romma, ser tomt i veggen, sukker, mumler halvhøgt førsteordens differensialligninger mens dei åpner alle kjøkkenskapa på jakt etter noko å eta, for det meste utan resultat, for på butikken har ingen vore på evigheter..

Det er i slike periodar i livet ein veit å setja pris på dei fagra dagane i livet. 17. mai vart ein festdag utan like i år, då og me som er litt over ein alen lange kunne ta ein dag fri og nyte sola i Nidaros med godt samvit. I år vart feiringa litt spesiell, då eg som aktivt medlem av mannskoret Op og Fræm fekk den ære å spre meir eller midre harmonisk vellyd ut over byen (Jf. "La det runge fra gaten og Torget,"). Dagens høgdepunkt vart derfor å sjå vår mann i køen bestille 12 softis, 9 med sjokoladestrø, to med tutti-frutti og ein med sjokodip. I den anledning må eg berre fortelje ei soge frå tidlegare 17. mai-feiringar Op og Fræm-medlemmer har fått oppleve. Det hadde seg slik at korets representant i iskøen opplevde at personen som stod bak han i køen da han bestilte sine 15 softis, nøyaktig eit år tidlegare hadde stått bak han i den samme køen! Kva er sannsynligheita for noko slikt?

Apropo sannsyn, eg kom til å undre på ein ting i dag: Kva er sannsynligheita for at ingen eksaminander opplever at batteria på HP-30s kalkulatoren streiker i løpet av eksamenen? Desse små miljøbombene av nokre batteri er ikkje akkurat evigvarande, og når fleire hundre, for ikkje seie tusen, studentar skal ha matteeksamen, må det jo vere nokre uheldige. Er det i ei sådan stund lov å spørje eksamensvakten om ein kan låne høyreapparatbatteria?

Wanted

2006-05-05T12:56:00.000+01:00

Fylgande hende i Trondheim by i haust. Eg sykla rundt på sjukehusområdet og registrerte plenar, bygningar, sykkelfelt o.l. til et prosjektarbeid i fysisk miljøplanlegging. Eg ante fred og ingen fare, inntil ein liten gjeng ungdommar begynnte å stirre på meg, diskutere flittig, før dei la på sprang etter meg. Lite klokt, spør du meg, då eg hadde sykkel, og relativt lett stakk av. Men dei gav seg ikkje, og ti minutt seinare kom dei gåande bort og spurde om eg var jaga av radio 1. Så vidt eg visste, var eg ikkje det, så dei gjekk sorgfulle bort.

Kvifor trekke fram dette på en sumardag som denne? Jo, på veg til skulen i de alt for tidlige morgenstunder idag blei eg endå en gong satt ut av spørsmålet "Er du jaget av radio 1?" Riktignok ser eg av og til som en zombie når eg kjem til Gløshaugen litt for tidlig om morgonen, men eg er redd inntrykket eg har hatt av meg sjølv som ein relativt umistenkeleg person står for fall. Ser eg rett og slett litt mistenkelig ut?

Brød og sirkus

2006-05-03T18:39:00.000+01:00

Etter månader med uvisse har eg no tatt ei beslutning om å byrja å blogga. Grunnen til at dette har blitt utsatt i lengre tid er muligens av frykt for å med dette finna ut at det ikkje skjer noko særleg i livet mitt. Dessutan er eg i utgangspunktet litt skeptisk til å føra ei dagbokliknande greie på verdsveven. Kanskje er det mitt selvrealiseringsbehov som har fått gjennomslag, kanskje har eg kasta meg på ein trend, men uansett: Nå skal det bloggast, og det lyt bli - ja, kva skal eg seie - innhaldsmetta. Eg er nemlig delvis, bare delvis, motstander av ein masse tomsnakk, noko eg vonar dette innlegget er eit tydelig eksempel på.

Prekast

- Jørgen -

Mens vi venter på julen..

2006-02-13T23:31:00.000Z

Hei og hå! Vevsiå du å ein heller ann grunn he komme inn på nå he potensiale til å bli ein framtidig blogg for den stolte eigar Jørgen Fidjeland. Bloggen sin skjebne er fullstendig prisgitt mitt engasjement, som kanskje vil utebli. Time will show. Ha det bra så lenge!:)